She told me: everything is gonna be okay!

Hier sta ik dan, alleen en kwetsbaar. Ik voel hun blikken en ik raad hun gedachten. Op één of andere manier kan ik hun geen ongelijk geven, ik ben een indringer. Ze weten niets van mij en ik kom hun leven misschien veranderen, verbeteren of verslechteren. Langzaam zet ik een paar stappen naar voor. Nog steeds zijn de ogen op mij gericht. Het zal een aanpassing voor me worden, het is hier zo anders. Het leven dat ik heb geleefd heb ik afgesloten, beëindigt, gedaan gemaakt, maar ik ben het nog niet vergeten. Deze nacht heb ik mij afgevraagd of er een kans zou zijn dat mijn oude leven, mijn oude ik, terug zou kunnen komen. Ook al wenste ik van niet, er is een grote kans. Ik adem langzaam en kijk enkele mensen in hun ogen aan. Mijn ogen laten zien dat ik kwetsbaar ben, maar toch wenden ze hun blik af. Ze zijn bang en ik voel me droevig. Ik adem diep in en zet nog stappen, deze keer richting een muurtje. Ik laat me zakken tegen het muurtje en voel hoe de stenen schuren tegen mijn huid. Wat andere onaangenaam vinden vind ik heerlijk, ik houd ervan om texturen te ontdekken, aan te raken te voelen. Wat de meeste tieners, zo noemen ze zichzelf, niet waarderen, waardeer ik wel. Ik geef toe, vroeger was ik ook zo als hen, ik was nog erger. Maar enkele maanden geleden ben ik veranderd, dankzij haar hulp en nu kan ik deze kleine dingen waarderen. Enkele jongens staren opvallend in mijn richting en snel merk ik op dat mijn topje niet goed zit. Mijn wangen kleuren rood. Terwijl ik mijn topje rechttrek lach ik eens vriendelijk naar hun. Eén van de jongens steekt zijn hand op. Ik geloof dat ik zo rood word als een tomaat en wend mijn gezicht af. De minuten gaan langzaam voorbij en mijn hart vertelt me dat ik hier zo snel mogelijk weg moet. Wil je al die mensen teleurstellen dan? Wil je haar teleurstellen, haar? De gedachten vliegen heen en weer door mijn hoofd en ik krijg hoofdpijn. "Hou je kalm, hou je kalm." Mompel ik tegen mezelf, net stil genoeg zodat alleen ik het kan horen. Ik druk mijn handpalmen tegen mijn hoofd. "Hou je kalm." Ondertussen merk ik dat er nog meer ogen op mij gericht zijn, ik voel ze zoeken achter antwoorden op hun vragen over wie ik ben en wat ik hier doe.

Nog even en jullie weten het.

Het is eindelijk tijd. Ik zet me recht en slinger mijn zak behendig op mijn rug. Gelukkig is het de eerste dag en weegt dat rotding nog niet veel. Ik zie er al tegenop wanneer we midden in het trimester zijn. Ik volg de anderen richting een groot oud gebouw. Een meisje voor me houdt de deur tegen. "Dankje." Zeg ik en ze knikt eens. Ik frons mijn wenkbrauwen en staar naar mijn voeten. Was het verkeerd van me om dankje te zeggen? Is het hier de gewoonte? Of zijn ze hier gewoon onbeleefd? Plots voel ik een duw in mijn rug. De ader in mijn nek begint te trillen en enkele zweet druppeltjes verschijnen op mijn voorhoofd. Ik veeg ze weg en draai me snel om. Achter me staat een gezette jongen met donkerbruin haar dat keurig ligt. Hij lacht. Onbewust vormen mijn handen, die zich eerst naast mijn lichaam lieten hangen, zich om tot vuisten en mijn ogen kijken hem aan. Ik bespeur angst en het voelt goed aan. "Sorry." Stamelt hij. Mijn ader stopt met trillen en de zweetdruppeltjes blijven weg. Ik lach en klop hem op zijn schouder. "Het is oké." Blijkbaar zijn aanrakingen deze jongen onbekend want toen ik mijn hand op zijn schouder legde keek hij me verbaasd aan. Ik draai me terug om en wandel de rest achterna.

Met mijn ogen naar de grond gericht luister ik mee. De kamer waar we in staan ziet er oud uit, wat ze waarschijnlijk ook is. Boven me hangen gele lampen, ze zoemen. Ik besluit het te negeren voordat het me gek maakt. Ik beweeg mijn voeten heen en weer. Het geluid dat mijn schoenen op deze tegels maken is gek, maar aangenaam. Het is een feit, ik ben hier echt! Tot hier ben ik al geraakt, nog even en ik heb de volgende hindernis overwonnen. Een hand, die zo ruw als die stenen van daarnet aanvoelt, neemt de mijne vast. Ik voel een lichaam tegen me aandrukken, de warmte overvalt mij. Het voelt zo goed. "Hier ben ik meisje, ik vond je daarnet niet. Sorry." Fluistert een stem in mijn oor.

Langzaam draai ik me om. Hij houdt nog steeds mijn hand vast en het warme gevoel blijft. "Hey." Hij lacht, ik lach. Omdat ik niet weet wat te vertellen prul ik aan de rand van mijn topje. "Je bent toch niet boos?" Vraagt hij bezorgd. Zijn ruwe hand tilt mijn kin omhoog zodat hij in mijn ogen kan kijken. Wat ben je zo mooi, denk ik. De kleur van zijn ogen is even blauw, als het blauw van de hemel in een zomerdag zonder wolken. Meteen verdrink ik in zijn ogen, ik voel me licht worden en heb de neiging me te laten vallen in zijn armen. De klank van zijn volwassen stem maakt me weer wakker. "Wat zei je?" Vraag ik, een beetje beschaamd. Weer werden mijn wangen rood gekleurd, één van de weinige kleuren die ik haatte. "Of dat alles goed met je gaat?" Hij was zo lief, zo bezorgd om me. Ik knikte en draaide me om. Hij trok me tegen zich aan en legde zijn armen rond me. "Het is bijna zover," fluisterde hij in mijn oor. "kun je het wel aan denk je?" De herinneringen van vroeger kwamen in me op en ik pinkte een traan weg. "Als je me niet verlaat." Hij gaf me een knuffel. Ja, ik kon er tegen aan. Hij stond nog aan mijn zijde, maar toch voelde ik me eenzaam..

"Fonteyn Blanchefleur." Galmt het door de zaal. Mijn ademhaling stopt en ik begin zachtjes te beven. "Komaan Fleur, ga naar voren." Zijn hand duwt zachtjes in mijn rug, maar ik lijk vastgenageld te zijn aan de grond. Weer galmt mijn naam door de zaal. Hij draait me om en kijkt me aan in mijn ogen, mijn zwakke plek. "Ik geloof in je meisje, je kan het." Zijn lieve woorden zorgen ervoor dat het begrip moed door mijn aderen stroomt. Ik voel me goed, zelfverzekerd, hij gelooft in me. Ik draai me om en stap snel naar voor. Hun ogen zijn weer op mij gericht, maar ik trek het me niet aan. Een laatste keer kijk ik achterom en steek mijn hand op naar Arwen.

Hij legt zijn arm rond mijn schouder en trekt zich tegen me aan. "Nu moeten we er voor elkaar zijn Fleur." Tranen rollen over zijn wangen en ik voel dat hij op instorten staat. Hij laat me los en legt zijn hoofd in zijn handen. Door zijn gesnik heen hoor ik het woord waarom. De ader in mijn nek begint te trillen en zweetdruppels verschijnen op mijn voorhoofd. Met mijn verstand op nul sta ik recht en loop ik levensloos naar de man, ik krijg zijn naam niet eens over mijn lippen. Hij heeft ons onze engel afgepakt. Ook hij weent, maar dat houdt me niet tegen. Arwen staat recht en probeert me tegen te houden maar het is te laat. Mijn verstand staat op nul. Ik kan me niet onder controle houden en laat me gaan. Stemmen rond mij schreeuwen woorden naar mij, maar ik hoor alleen geluid. Enkele uren later word ik wakker met Arwen naast me. Hij weent nog harder. "Waarom heb je dat gedaan Fleur? Wat had Yasmine daarop gezegt denk je? Heeft ze je niets geleerd?" Hij bleef maar wenen. Vanaf dat moment had ik gefaald en ik voelde me rot. Ik had haar teleurgesteld. De pijn in mijn hart werd ondragelijk en ik viel weg.

Ik vraag me af waarom ik dacht dat het een moeilijke dag ging worden. Al bij al is hij goed verlopen en ben ik fier op mezelf. De lerares schrijft nog enkele taken op het bord die we in orde moeten brengen tegen morgen. Automatisch neem ik mijn nieuwe agenda en schrijf de zaken in. Mijn eerste voornemen als ik thuis kom is om dat nieuwe ding om te vormen naar iets persoonlijks, zodat het echt mijn agenda is. Ik steek mijn pen en agenda weg en maak mijn boekentas. Het was een fijne dag. In de klas waar ze me hebben ingedeeld zitten twaalf jongens en zes meisjes, een toffe bende op het eerste zicht. Twee meisjes, Sofie en Hélène zijn deze middag naar me toegekomen om me beter te leren kennen. We hebben gelachen en ik ben uit mijn schild gekropen, maar de reden waarom ik ben veranderd van school heb ik ze nog niet verteld. Dat komt nog. Ik loop het lokaal uit en steek mijn hand op naar Sofie en Hélène, blijkbaar blijven zij nog even hangen in de gang. Wanneer ik buiten sta zoeken mijn ogen naar Arwen, maar ze vinden hem niet. Teleurgesteld laat ik mijn hoofd hangen en loop ik langzaam naar de poort, in de hoop dat Arwen me ziet stappen en naar me toe komt gelopen. Wanneer ik net de poort uitloop hoor ik hollende voetstappen achter me. Het is Arwen, denk ik en draai me om. Mijn lichaam tintelt en wordt warm wanneer ik recht in zijn ogen kijk. Hij grijpt naar mijn arm en stopt in mijn hand een briefje. "Sorry Fleur, ik kon je niet vinden deze middag en ik moet nu mee met Jasper." Hij ziet de teleurstelling in mijn ogen en geeft me een knuffel. Een knuffel, voor de hele school! Weer word ik rood, voor de derde keer vandaag. "Het is goed." Zeg ik en geef hem een kusje op zijn wang. Met zijn brief in mijn hand loop ik naar huis.